|
Kıskançlık insanoğlunun en doğal duygularından
biridir. Kardeş olacağını bilen çocuk hemen annenin
sevgisini kaybedeceği korkusunaa kapılır. Önceleri sakin
olan çocuk bebğin kalıcı olduğunu anlayınca hırçınlıklara
başlar. Bebek gibi emekler, bebk gibi konuşur, tuvalet eğitimini
tamamladığına rağmen aaltına kaçırmaya başlar. Bu
hareketlerle ilgiyi üzerine çekmeye çalışır. Bazı çocuklar kıskançlıklarını doğrudan açığa vurmaz
hatta kardeşlerine aşırı düşkünlük gösterirler. Kıskançlığını
dışarı vurursa annenin sevgisini kaybedeceğinden korkar. Bu çocuklar
bebeği ağlatıncaya kadar öperler yada kaza ile yere düşürürler.
Anne kardeş kıskançlığının çok doğal olduğunu bilirse
, çocuğun sevgisinin ortadan kalkmıyacağını gösterirse, çocuk
rahatlayacaktır. Bu konuda çocuğa zaman tanımalıdır.
"Kardeşimi sevmiyorum" diyen çocuğu ayıplamak
yerine ona haak verip "beni de yoruyor, benim de kızdığım
zamanlar oluyor" denirse bu tavır çocuğu şaşırtır ve
rahatlatır. Sözler davranışlarla desteklenmelidir. Anne bebek
olmadığında onu kucağına alıp oynamalıdır. Evdekiler çocuğun
yanında bebeğe aşırı sevgi göstermemelidirler.
Çocuklar büyüdüklerinde, kardeş kavgaları çıktığında
en doğru yol anne babanın araya girmemesi, sorunlarını çocukların
kendi aralarında çözümlemeleri gerektiğini anlatmalıdırlar.
|